rare to touch the real FREEDOM!! Believe me...

เฮ้อ...นอนไม่หลับ วันนี้ต้องบินเช้า ไปฮานอย เช็คอิน 0625 นอนไปตอนสักเที่ยงคืนได้

สะดุ้งตื่นมาตอน ตี 2 กว่าๆได้มั้ง แล้วก็นอนต่อไม่หลับแล้วอะ...เซ็งจัง...ทำไมต้องเป็นแบบนี้ด้วย

เดือน ก.ย. นี้เน่ามาก ชีวิตการทำงานแสนเน่า มีไฟล์ททำเงินแค่ 2 ไฟล์ทเท่านั้น คือ ตอนต้นเดือน ไป ดูไบ แวะ เชนไน แล้วก็ตอนปลายเดือน ไปโตเกียว (นาริตะ) เท่านั้นจบ ช่วงกลางๆเดือนก็เป็น ยิบย่อย...โดนตัด Stand by ไปเรียน Service Brush up 2 วัน เหลือ Stand by ให้ดูต่างหน้าอีก 2  วัน ซึ่งก็โดนเรียกไปครั้งนึง ไปโฮจิมินท์ ซิตี้ เอากับเขาซิ เดือนนี้บิน เวียดนามครบทุกพอร์ทเลย เป็น มิส เวียดนามไป

ส่วนไฟล์ทที่เหลือก็เป็น ฮานอย, กวางเจา แล้วก็ กาฎมันฑุ อีกอัน

เป็นอันว่าจบสำหรับเสก็ตเดือนนี้...เซ็งมะ

จริงๆตามสลิงจะต้องมี กัลกัตตาอีกเซ็ท แต่ว่าแว๊คทับไป

สรุป...ด้อยแสน...หนี้สินล้นพ้นตัว รายได้น้อยนิด

แอบเซ็ง...

วันเกิดตัวเอง...บินไปดูไบซะงั้น not only, but also ที่เช็คตอนแรก ไม่มีใครรู้จักที่จะไปป๊ะเทิ่งกันที่นู้นเลย แต่ชะตาฟ้าลิขิต

...ทีมดี...

ไม่เฉพาะทีมตัวเองเท่านั้น ทีมชาวบ้าน (ไฟล์ท 517 DXB – KWI)

ลงมามัวเมาหยำเปกันที่ Crew Lounge ด้วยกันทั้ง 2 วัน

วันแรก...บรรเลงกันตั้งแต่ 5 ทุ่มบ้านเขา (ตี 1 บ้านเรา) จนถึง 6 โมงเช้าบ้านเขา (9 โมงเช้าบ้านเรา) มันไม๊ละ ลงมากันหมด ตั้งแต่หัวเครื่องยันท้ายเครื่อง

วันที่ 2 ไม่แพ้กัน ขนาดวันรุ่งขึ้นต้องทำไฟล์ทนรกกลับ ยังไม่ยี่หระ ลุยอย่างเมามัน

โรงแรมให้เค้กวันเกิด เอ๊ะ...ไม่ถูกซิ คัสตาร์ดวันเกิดมาอันนึง น่ารักซะไม่มี

อยู่ดูไบขีด ไอ้ครั้นจะไม่เข้าเมืองก็กระไรอยู่...ไปซะหน่อย รอบเที่ยงกำลังดี รวมพลกันโดนนัดหมายอย่างหลวมๆใน Crew Lounge ลูกเรือไทยเกือบๆ 20 ชีวิตอัดอยู๋ด้วยกันบนรถโรงแรม มุ่งหน้าสู่ Dubai City Centre ในรถบรรจุไปด้วยแขกของโรงแรมอีกประปราย พร้อมด้วยหัวเครื่อง ที่ขึ้นชื่อว่าเหี้ยบและไม่น่าคบค้าด้วย 1 คน

ก็เข้าใจนิดนึงนะว่า เกือบๆ 20 ชีวิตลูกเรือไทย ที่ยัดกันอยุ่บนรถนั้นนะ มันก็ต้องมีบ้างที่เสียงดัง ทำไงได้อะ มันเยอะนี่น่า อีหัวเครื่องสันดารไม่เวิร์คนี่ก็เอาเลย หันหน้ามาทำหน้าเครียดใส่ บอกให้เงียบ...กร่อยครับกร่อย...งานน้ ทุกคนเหม็นหัวเขียวของลุงพลขับขึ้นมาในบัดดล

ไม่พอ...ยังมีแหม่นหมีขาว (ตัวก็เหมือนหมีขาว) ใส่เสื้อแดง กางเกงชมพู ชาวรัสเซียอีกตัว หันมาทำหน้าไม่พอใจ แล้วบ่นงึมงัมๆไปตลอดทาง ไม่ใช่แค่ครั้งเดียวที่อีหมีทำ แต่อีหมีทำได้เกือบตลอดทางจริงๆ...อีนี่กลับเมืองมึงไปเลย...ไม่ก็เรียกแท็กซี่ไปเองเลยไป๊...ตบ

ขากลับ...ไม่วายเจอเชื้อโรค 2 ตัวนี่เหมือนเดิม...เฮ้อ...ทำบุญมาคู่กันจริงๆ แต่ด้วยขากลับ...คนเยอะขึ้น...อากาศร้อนขึ้น...ร้อนจนอึดอัดและน่ารำคาญ รถก็แสนติด...ขนาดรถไม่ติดมาก ก็ใช้เวลาประมาณ 40 นาทีจาก Dubai City Centre กลับมาโรงแรมแล้ว แต่นี่...มันติดบรรลัยจักร...ล่อเข้าไปเกือบ 2 ชั่วโมง...เฉาตายกันไปข้าง...คนอื่นนะเฉา แต่...ลูกเรือไทย...ไม่หยุดพูดแม้แต่นาทีเดียว

ถึงโรงแรม...นัดกันไปชมทะเลแสนงามกัน...ร้อนชิบหาย...ขนาด 5 โมงเย็นกว่าๆแล้ว แต่แบบร้อนสุดพลังจริงๆ นั่งสักพัก เม้าท์เรื่องชาวบ้าน นินทาชาวบ้านจนไม่ไหวแล้ว เหงื่อโทรมกาย รุ้สึกเหมือนนั่งเม้าท์อยูในซาวน่า เห็นพ้องตรงกันว่าเราควรจะย้ายตูดไปนั่งเล่น และสั่งอาหารมากินกันใน Crew Lounge จะเวิร์คกว่า

...และแล้ว...

เทศกาลอาหารนานาชาติก็เกิดขึ้นใน Crew Lounge แล้วก็ยาวต่อไปจนวันใหม่

Service Brush up for CAY

เซ้งอย่างออกนอกหน้านอกตา ทำไมกูต้องมาเรียนด้วย ไม่เข้าใจ

เข้าไปเรียนเฮ้อ...ค่อยใจชื้นหน่อย มีคนรู้จักมากพอตัว

รุ่นเดียวกันก็จะมีแต่ สจ๊วต

ดุ๊ก, เล้ง, ไปบ์, ปิง แล้วก็กู

เอาวะ แค่นี้ก็ขำได้

เรียนไปเรียนมา อะไรมากมายไม่รู้ ยากเกินสมองจะรับได้ มีพี่แอร์ 2003 คนนึงพูดขึ้นมา

“เรา (ลูกเรือ) ไม่ได้โง่คะ...แต่...เราเก่งในทางของเรา”

แม่จ้า...ชอบประโยคนี้จริงๆ ให้ตายเหอะ

เรียน 2 วันรู้สึกมันดูดพลังเหลือเกิน...เช้าจรดเย็น เช้าจรดเย็น

สรุป...จริงๆแล้ว เรียนมาก็ไม่ได้ทำให้อะไรดีขึ้น เพราะมันไม่ได้จำเป็น และใช้ได้เท่าไหร่...เสียเวลา...เสียตั้งให้ครู...เท่านั้น...จบ

ช่วงนี้หัวใจอวบอิ่ม อิ่มเอิบ เบิกบาน (เหมือนพุงกู)

คิดถึง คิดถึง

ข้อความ

ได้พัก...ซะที

ได้พักแล้วครับ

 

ได้พักซะที

 

หลังจากที่บินมหาโหดมาตั้งแต่ต้นเดือน

 

ล่าสุด...ไปโอซาก้ามา

 

ไฟล์ทนี้ เป็นไฟล์ทเลิฟของหลายๆคน แต่ไม่ใช่ผม

 

ด้วยเหตุที่รุๆกันครับคือ

 

ไฟล์ทไทม์ ที่ค่อนข้างยาว (5-6 ชั่วโมง)

 

ไม่อย่างนั้นก็จะเป็นไฟล์ทที่แวะ มะนิลา แทน (อันนี้หลายคนไม่ชอบ แต่ผมชอบมากกว่าบินตรง)

 

ถ้าถามเรื่อง ญี่ปุ่น ผมคงจะชอบ นาโกย่า มากที่สุดครับ

 

ด้วยเหตุที่...

 

นาโกย่า โรงแรมที่พัก (Mariotte Associa Hotel) ซึ่งอยู่ได้อย่างใจกลางเมือง นาโกย่า เลยทีเดียว

 

ไม่ต้องขัยบเขยี้ยนพุงกลมๆของผมไปไกล เพื่อจับจ่าย หรือท่องเที่ยวเลย แม่แต่นิดเดียว

 

ลงมาที่ข้างล่างของโล่งแรม ก็จะเป็นห้าวไฮโซ ใหญ่ยักษ์ และนั่งรถไฟไปอีกแค่ 2 Station ก็จะพบย่านวัยรุ่น

 

และจากย่านวัยรุ่นนั้น ก็จะพบคล้ายๆ Walking Street ของนาโกย่าด้วยครับ

 

--เอาเป็นว่า...เรื่องนาโกย่านี่นั้น...เราจะกล่าวถึงในบทต่อไปนะครับ--

 

ก่อนบินไปโอซาก้า ผมก็รู้สึกไม่ค่อยสบายอยุ่นิดๆ นั้นคือมีน้ำมูก และเจ็บคอหน่อยๆ กล่าวคืนเป็นอาการปกติของผมนั้นเอง

 

เลยไม่ได้ใส่ใจอะไรมากมาย ก็ไปบินด้วยชีวิตปกติ

 

พยายามนอนก่อนจะไปบินเยอะๆ เพราะรู้มาก่อนแล้วว่าในไฟล์ทนั้น ผู้โดยฯ เต็ม จนเกือบล้น

 

นั้นหมายความว่าจะไม่มีที่ให้ลูกเรือตัวน้อยๆ อย่างผมซุกหัวนอนเป็นแน่แท้

 

แต่แล้วชะตาฟ้าก็ไม่ลิขิตให้ผมได้นอน

 

กำลังเคลิ้มๆอยุ่นั้น ฝนก็ตกลงมาห่าใหญ่เบิ้ม ทำให้ผมต้องตื่นด้วยเสียงของทัน

 

เฮ้อ...กู

 

เอาวะ ไม่นอนก็ไม่นอน

 

นั่งทำนุ้นทำนี่ไปเรื่อย จนได้เวลาไปบิน

 

ผู้คนมากมายใน OPC เวลานี้ ด้วยความที่ว่า ไฟล์ท ญี่ปุ่น และเกาหลีส่วนใหญ่ จะออกเวลาไล่ๆกัน และยังมีไฟล์ทยุโรป ประปราย

 

พบปะสังสรรค์เพื่อนไปตามเรื่องครับ

 

เม้าท์ไปเรื่อย จนเข้าห้องบริฟเกือบสาย

 

เข้ามาบริฟ...เฮ้อ...อุ่นใจ เฮียเพอร์ เคยบินด้วยแล้ว ใจดีเป็น ไอเอ็ม ก็หน้าขรึม แต่ดูไม่ดุ...เอาวะ

 

สู้ๆ

 

อย่างคาดครับ...ผู้โดยฯเต็มสนิททั้งข้างหน้า และข้างหลัง

 

ไม่ต้องสงสัยครับ ตำแหน่ง 4R Boeing 777-200 ได้มาครองอย่างไม่ยาก และไม่จำเป็นต้องช่วงชิง

 

เซ็งเป็ด..นิดหน่อยครับ มี Issue กับป้าแอร์อี ย่างไม่บังเอิญ ชีมาวีนผม บังคับให้ขอโทษทั้งๆที่ผมไม่ผิด ผมก็ถามกลับ ทำไมต้องขอโทษ (ที่ไม่ขอโทษ นี่ไม่ใช่ขอโทษไม่ได้ แต่เป็นเพราะ กำลังงงว่า กูต้องขอโทษเรื่องอะไร) แต่เอาน่า สาระไม่เท่าไหร่

 

ผู้โดยฯมาแล้ววววววววว

 

ตามระเบียบครับ

 

ผู้โดยฐี่ปุ่น ขึ้นมาก็นอน

 

ไม่ยุ่งยาก

 

แต่ที่ยุ่งนี่ก็คือ...พวกผมครับ

 

ไม่มีที่นอน

 

ง่วงจนน้ำตาไหล น้ำลายหยดไปตามๆกัน

 

จะนั่งก็ไม่มีที่นั่ง ป้าแอร์ทั้งหลาย ครองที่นั่งไปเป็นที่หลับนกกันซะงั้น

 

เดินไป เดินมา ทำนุนทำนี่ จนชาวบ้านแซวครับ ว่า...ไม่เหนื่อยเหรอ

 

โธ่...พี่...เหนื่อยนะไม่เหนื่อย แต่อย๋เฉยๆ เบื่อไม่พอ ที่นอนก็ไม่มี ทำนทำนี่ดีกว่า

 

เอาครับ ถึงเวลาออกรบ

 

สบายๆครับ เหมือนออกรบในยุคสมัยที่มีวิวัฒนาการแล้ว เสิร์ฟ สบายๆ เรื่อยๆ ซิลๆ ครับ

 

เสิร์ฟเสร็จ มีเวลาลัลล้า ก่อนลงพักนึง

 

กินข้าวจนอิ่มหมีพีหมัน จะว่าลงไปนอนเลย ไม่ต้องห่วงหิว

 

ยัดไปเบาะๆ 3 Cocotte of Salmon Teriyaki Sauce

 

มีคนชมด้วยว่าอุ่นอาหารเยี่ยมโคตรๆ ปลาไม่แข็ง ข้าวนิ่ม

 

แน่นอนครับ ไม่ได้ใช่สูตรสาดน้ำนะครับ

 

แต่ใช้สูตร Low 30 - 35 minutes ครับ

 

อาหารจะออกมาสวยงามทีเดียวเชียว ไม่ว่าจะเป็นเนื้อ ไข่ หรืออื่นๆก็ตาม

 

แต่ต้องอาศัย จังหวะด้วยครับ เพราะ เตาบางเครื่องนั้น ก็ร้อนไม่มาก อาจจะต้องอุ่นเพิ่ม หรือบางเตาก็ร้อนเกินไป ต้องอาศํยจิตใจ เปิดดูอาหารให้บ่อย (ถ้าทำได้) แต่อย่านั้นนั้น อย่างนี้เลยพี่ ขอแอบกัด...ตอนแรกเสือกบอกกูอุ่นานไป...30 นาที...ทีนี่ละจะมาชมว่ากูอุ่นอาหารดี ตบกบาลแล้วลูบตีน นี่หว่า

 

 

ก่อนมาบิน ตั้งใจไว้ว่าจะมาโอซาก้า แล้วจะไป อแควเรี่ยม แล้วก็ไปช้อปปิ้ง Lush ซะหน่อย...แต่...ทริปนี้ต้องของดครับ เนื่องด้วย ปัจจัยทางกายภาพ ที่ไม่เอื้ออำนวย นั้นเอง คือ

1. ไม่ค่อยสบาย

2. ไม่ได้ rest เลย (อันที่จริง ข้อนี้ไม่ได้ยิ่งใหญ่ เพราะปกติ Rest ผมก็ไม่หลับอยู่แล้ว)

 

แต่...ที่แน่ๆ พลาดไม่ได้คือ ซื้อครีมบำรุงหนังหน้า จากร้านป้า ชิฯ ให้หม่อมครับ

 

จะว่าไปถึงโรงแรมจะนอนสักแค่เที่ยง หรือบ่ายโมงพอ

 

ปรากฎ นาฬิกาปลุก รอบแรก ก็แล้ว รอบ 2 ก็แล้ว ไม่ไหวครับ

 

มารุสึกตัวอีกที เกือบๆ สี่โมงเย็น บ้านญี่ปุ่นซะแล้ว

 

รีบงัวเงียมาโทรฯหาเพื่อนร่วมทีมครับ

 

พี่ทอมมี่ สจ๊วต 2003 ครับ

 

ปรากฎว่า...เฮียเองก็เพิ่งตื่น

 

นัดกัน เจอกัน ไปหาอะไรแด๋วที่ จัสโก้ หลังโรงแรมกันก่อนครับ

 

แล้วบอกควาในใจ...ผมรักพี่...ไม่ใช่...

 

ผมจะไป ร้อยเยนใหญ่ตรงนู้นนนนนนนน...บอกไม่ถูก ตรงนู้นตรงไหน...

 

พ่จะไปไหม...พี่บอก ไปดิ เพราะพี่จะไปอยุ่แล้ว...อ้าว แล้วไม่บอก ให้กรูคิดอยุ๋ตั้งนานว่า กรูต้องไปตัวเดียว

 

พี่เขาจะไปซื้อ อาหารปลา ที่ร้าน D2 ซึ่งเป็นร้านขาย Hardware แล้วก็มีอาหารสัตว์ขายด้วยครับ

 

ผมถามพี่ทอมมี่ "ทำไมพี่ อาหารปลาญี่ปุ่นนี่มันมันอร่อยเหรอ? มันใส่สาหร่ายไปใช่มะ"

พี่ทอมมี่ตอบกลับ ชนิดแมวยังไม่ได้หายใจ "อร่อยมั้ง กินกับนมเหมือนซีเรียล น่าจะอร่อยกว่าเนอะ"

 

เอาวะกู มาถูกทาง

 

เฮ้อ...ญี่ปุ่นหน้าร้อนนี่ ทรมานจริงๆ

 

เดิมมาได้ นิดเดียว ก็เหงื่อโทรมกายแล้ว...แย่ๆ...เหนียวๆ

 

ทะลึ่งใส่เสื้อสีดำด้วย เด๋วเกิดเป็น แผนที่ขึ้นกลางหลังละก็ อัปรีย์ตาม

 

เดินจนได้เหงื่อ 3 ปี๊บเศษครับ แยกย้ายตามทางใครทางมัน

 

เดินไปหาของเล่น ไม่มอะไรน่าสนใจเลยให้ตายซิ

 

กลับกันเถอะ ร้อน และเหนื่อย

 

มาญี่ปุ่นรอบนี้ไม่ค่อยได้อะไรมากมาย

 

มีภาระผูกพันธ์ ที่ซุปเปอร์ฯ ของจัสโก้ครับ

 

ซื้อขนมให้น้องสุดประเสริฐ...เลือกซะ แม่เจ้า...กรูจะยัดลงไม๊นั้น...

 

กลับถึงห้อง ใช้เวลาแพ็คของนานทีเดียวครับ...ย้ายนั้นมานี่ ย้ายนี่ไปนั้น เอากล่องนั้นจุกตรงโน้น เอากล่องนี้จุกตรงนั้น

 

เฮ้อ...ได้ซะที...กระเป๋าบวมอย่างกับเป็นโรคไต

 

ทำไฟล์ทกลับ

 

เต็มสนิทศิษย์ส่ายหน้า ตั้งแต่หัวจรด ตูดเครื่อง

 

ไม่มีที่พักอีกแล้ว

 

ไม่มีอะไรเลยในไฟล์ท เป้นไฟล์ทที่สมูท แอส ซิลค์มากๆ

 

ที่จะไม่สมูทก็ที่ผมนี่แหละ

 

ลืมบอก...เมื่อวานที่โอซากา ตื่นมา เจ็บคอมาก แต่น้ำมูกไม่มีเท่าไหร่ แล้ว เลยไม่ใส่ใจกับอาการเท่าไหร่

 

แต่ตื่นมาวันนี้ซอ ครั่นเนื้อ ครั่นตัว เจ็บคอมาก เสลดเต็มคอ ไม่พอน้ำมูกหลากไหลอีก

 

ตื่นมาซัดเลย นิวโรเฟน 2 เม็ด...เขาให้แด๋วเม็ดเดียว อีนี่เสือก

 

ทำงานไป ซับน้ำมูกไป ยิ่งกว่าซับน้ำตาชาวใต้เสียอีก

 

ถึง กทม. ไม่ไหวแล้ว ต้องพัก ไปพัก ซะที

 

กลับถึงหอ...จริงๆอยากกลับบ้านเลย แต่ไม่ไหว ลงมาเวลานั้น (สามโมงเย็นกว่าๆ เกือบๆ ส่โมง) ขับรถกลับบ้านอาจตายคาทางด่วนได้

 

กลับหอ...รื้อของ...ชิบหายทำไมเยอะอย่างนี้วะ

 

กินข้าว อาบน้ำ นอนไปเลย

 

นอนไปตั้งแต่ ทุ่มครึ่งมั้ง

 

-----------------------------------------------------------------------

 

 ตื่นมาอีกทีโน้น...บ่ายกว่าของอีกวัน

 

ยังงัวเงียอยุ๋เลย

 

กลับบ้านดีกว่า...แวะไปตัดผมที่ เซ็นทรัล เวิล์ด กับเจ๊เบียร์ ก่อน วันนี้ตัดได้โดนใจอีกแล้ว ชอบๆ เปรี้ยวดี แต่เยี่ยวยังไม่ราด

 

กลับมาเป็น Family Boy อีกแล้ว ฮะ...หม่อนทราฮะ หม่อมเป็นนกรุ้ หม่อนพักร้อน มาปะกับผมช่วงหยุดยาวครับ

 

เจอหน้ากัน ก็ไม่ทักทายกันเลย หม่อมสารธยายความอยากของหล่อนมาสารพัด

 

ทำนั้นทำนี่ ทำนุ้น

 

เอาครับตามสบายหม่อม

 

แต่วันนี้หนูขอพักก่อนนะ ไม่ได้ เด๋วแย่

 

รุ่งขึ้นฮะ เราไปเรื่องที่ดินกันที่ บางบัวทองครับ

 

โอ๊...แม่เจ้า สนง. ที่ดิน บางบัวทอง ทำไมมันเข้ามาลึกลับ และลึกขนาดนี้ not only kub...but also แม่เจ้า...ทำไมคนเยอะขนาดนี้

 

รอคิวนานมากกก...แต่ช่วง process ของการทำงานงานเอกสารนั้น สั้นเหลือคณา...วั๊บเดียวทันใจ one stop service มากๆ

 

เอาเป็นว่า ประทับใจ ครึ่งเดียวละกัน

 

จากนั้น ก็เข้าไปดูที่ที่เพิ่งจัดการมาครับ

 

กูละหน้ายหม่อมกู ซื้อที่มาได้ ไม่รุ้ทาง

 

แม่เจ้าขับเข้าไปดูทาง อย่างกับจะขับรถไป สุพรรณฯ แล้วทะลุไปถึงเมืองกาญจน์...ลึกมากกกก

 

 

ไม่สงสัย ทำไมราคาประเมินถึงแค่ ตรว. ละ 4000

 

จากนั้นก็ลากแม่ไปดู อสังหาแถวๆสุวรรณภูมิครับ

 

หม่อมได้ลิสต์จากที่ทำงานมาว่า มีตึกหลุดจำนองอยู่ 2 อันด้วยกัน ก็เลยไปดูกันครับ

 

หม่อมพุดซะดูดี แต่ผมก็ไม่ได้วาดภาพดูดีตามหม่อมหรอก...

 

ที่แรก...ทาว์นเฮ้าส์ สามชั้นเก่ามากกกกกกกกกกกกกกกกกกกก ร้าง ผีหลอก แต่ทำเลดี

ที่ 2...อาคารพาณิชย์ สีชมพูแปร๋นนนนนนนนนน สภาพทรุดโทรม ไม่พอ อยุ๋ในทำเลสมลัม

 

เฮ้อ..หม่อมกรูละเหนื่อย

 

เลยพาไปต่อครับ...ดู Condo ของ Four Wings Resident หม่อมไม่หนับหนุนฮะ หล่อนไปค่อยซักค่อยถาม...เอาครับ ตามไสตล์อายุประมาณหม่อม จะไปค่อยเห็นด้วยเรื่อง คอนโด...ซื้อที่ไม่ได้โฉนด...ประมาณนั้น

 

หม่อมจะเชียร์บ้านเดี่ยว ไม่ก็ทาว์นเฮ้าส์ครับ

 

ก็เลยพาไปดู Town Plus ครับ

 

อันนี้ด้วยความชอบส่วนตัวของผม

 

แต่พอไปดูแล้ว ไม่ค่อยปลื้มเท่าไหร่นัก

 

ด้วยการที่ Plus ไปใจสวนหลังบ้านที่มีน้อยนิด ทำให้พื้นที่ใช้สอยในตัวบ้านค่อนข้างน้อยไป เมื่อเทียบกับสวนหลังบ้านที่ค่อนข้าง useless สำหรับชีวิตปัจจุบัน

 

 

ไปที่ที่ 2 บ้านกลางกรุง The Paris...โครงการก็ติดกันกับ Plus  แหละครับ

หม่อมสนใจอันนี้มาก ผมก็ด้วย ด้วยบ้านที่ดูดีกว่า แม้ว่า Material ที่ใช้ทำบ้านนั้นอาจจะไม่ดนัก แต่รวมๆแล้วออกมาดีครับ

เล่น Step อย่างที่ต้องการ

พื้นที่ใช้สอยคุ้มค่า

ราคาก็...ไม่เกินงบเท่าไหร่

 

ก็นะฮะ 2 แม่ลูกนั่งคุยกันเรื่องบ้านจนถึงสยาม...

เดินช็อปปิ้งกันเรื่องเปื่อยครับ ได้ถุงมาบ้างนิดหน่อย

 

แอบทิ้งแม่ไปสูบบุหรี่วั๊บเดียวเท่านั้น ถุงแม่ผมออกลูก อย่างกับแบคทีเรีย สองเป็น สี่ สี่ เป็น ปแด ไปเรื่อย

 

ไม่พอ โดนผีเครื่องสำอางค์เข้าครอบงำครับ โดนดูดอยุ๋ครับ ดูดแรงด้วย ไม่ไปซะที สุดท้าย...โดนดูดเงินด้วย

 

เฮ้อ...พี่ห้างสรรสินค้า กับหม่อมผม ไม่ถูกกันจริงๆ น่ากลัว น่ากลัว

 

ขึ้นมาหาหนังสืออ่านที่ Kino ฮะ...ผมก็พยายามหาหนังสือ Never Ending Story มานานแล้ว ยังไม่ได้ซะที กูละเบื่อ...ส่วนแม่ผม ไปอยุ๋มุมนิยายประโลมโลกครับ...อ่านเข้าไป สักวันจะเขียนหนังสือเอง...จินตนาการเหลือล้น

 

ไม่แค่นั้น ครับ...ไปมีปัญหากับ พนง. เขาอีก ก็แค่เขาถามว่า..."ใส่ปกไม๊ค่ะ" แค่นั้นแหละ เป็นยายแก่จัมไมทันที

 

ทำไมคะ...ห่อแล้วเสียตังค์เพิ่มรึป่าว

ทำไมคะ...ทำไมต้องถาม

มาถามอีกด้วยว่า...แล้วทำไม เขาต้องถามด้วย

พร่ำมอยู่นั้น

ถามทั้งผม และน้องสาว

 

จนผมต้องบอก...ฌอาน่าแม่ แม่ก็แค่ตอบเขาไปว่า ห่อ หรือ ไม่ห่อก็เท่านั้น

(เออ...บทสนทนารอบหลังนี่เกิดขึ้น หลังจาหซื้อหนังสือเสร็จ แล้วมานั่งแด๋วกันแล้วนะฮะ...เฮ้อ...ไม่เลิก)

 

----------------------------------------------------------------

 

พรุ่งนี้ไปเที่ยวกับแม่อีก

 

 

Thank you for flying with the Wing of Hang

 

+ ใครจะเปิด บริษัท Logistic หรือ Packing ให้มาหาลูกเรือเป็นที่ปรึกษา เพราะลูกเรือทุกคนจะเก่งมากเรื่อง Packing ไม่ว่าซื้อมามากมายแค่ไหน ดูว่ายัดลงไปในกระเป๋าได้ไม่หมด...แต่...พวกเขาทำได้

+ ทำไม Kino กับ Se - ed ถึงต้องถามว่าห่อปกมั้ย...มีคนที่ไม่ชอบ ไม่ห่อด้วยหรอ...แสดงว่าเขาชอบ BareBack มากกว่าไม๊นะ

+ ญี่ปุ่นชอบคิดน้ำแปลกๆ ครั้งที่แล้วเจอ Pepsi Cucumber น้ำเขียวใสเป็นมรกตสวยเชียว คราวนี้เจอ Fanta Mango น้ำใสเป็นโซดาเลย แต่ท่าทาง Pepsi Cucumber จะไม่ประสบความสำเร็จ ไปคราวนี้ หาตั้ง 2 เซเว่น...ไม่มี